Krzywa obojętności konsumenta
Konsument dokonuje wyborów ekonomicznych na rynku na podstawie uporządkowanego systemu preferencji. Tak więc przypisuje on różne znaczenie po-szczególnym kombinacjom konsumowanych dóbr i usług (koszykom rynkowym). Instrumentem umożliwiającym poznanie preferencji konsumentów i gospodarstw domowych w zakresie popytu na poszczególne dobra i usługi są krzywe obojętności, zwane też krzywymi preferencji lub indyferencji.
Krzywa obojętności przedstawia wszystkie kombinacje dwóch dóbr, które dla konsumenta są obojętne. Oznacza to, że każda z tych kombinacji daje konsumentowi takie samo zadowolenie, czyli ten sam poziom całkowitej użyteczności.
Kształt krzywej obojętności oznacza, że w miarę wzrostu konsumpcji jednego dobra - spożycie drugiego dobra maleje. Krzywa obojętności przedstawia wszystkie kombinacje konsumpcji dwóch dóbr, które w sumie dają konsumentowi tę samą użyteczność całkowitą.
Krzywych obojętności może być nieskończenie wiele. Tworzą one system preferencji, czyli mapę krzywych obojętności
Liczba osiągalnych dla konsumenta krzywych obojętności rośnie wraz ze wzro-stem jego zamożności, maleje natomiast przy wzroście cen dóbr, jeśli zamożność konsumenta się nie zmienia. Każdy konsument woli mieć więcej dobra niż mniej i żaden z konsumentów nie zrezygnuje z wyższego poziomu całkowitej konsumpcji na rzecz jej niższego poziomu.
Im dalej leżą krzywe obojętności od początku układu współrzędnych w stosunku do pozostałych, tym wyższą użyteczność całkowitą reprezentują. W związku z tym nie mogą się również przecinać.